Toen mijn ouders veertig jaar getrouwd waren, keerden we met ons gezin weer eens terug naar Ouddorp aan Zee.
Vroeger vierden we daar elk jaar vakantie. Het gebied was rustig, de houten huisjes lagen verspreid over het duinlandschap. Wij bewoonden een huis, omgeven door brandnetels, met échte kabouters.
Na jaren gingen we er weer heen. Het terrein was onherkenbaar veranderd, volgestouwd met bungalowparken en campings.
Toch werd het weer onze vakantieplek, elk jaar een weekend met elkaar.
Onderweg komen we langs de lelijkheid van de Randstad en rijden over het klaverblad bij Ridderkerk.
Pas daarna halen we weer diep adem.
Elke zonsondergang is een eerbetoon aan mijn ouders. We zijn hen dankbaar voor de traditie die zij ons nagelaten hebben.
Vroeger was geluk heel gewoon. 40 jaar getrouwd. Jaloersmakend! Als ik haar binnenkort tegenkom en we trouwen meteen, dan heb ik nog een kans. Het is zonder meer een mooi verhaal Lisette en een kostbare herinnering. En die randstad is foeilelijk. Grt.
Heel mooi Lisette.
@Luc: je, ze hebben zelfs de 60 jaar nog gehaald, daarna doofde voor allebei, niet lang na elkaar, het kaarsje. Prachtige mensen, ik ben trots om hun dochter te zijn.
@Willem: dankjewel!
Mooi nostalgisch Lisette.
@Inge: dank je. En ja, bij bijna elk weekwoord komt een herinnering naar boven. En die zijn meestal warm, dat is heel fijn!