“Eerst was er moe: het zal wel niet zo een vaart lopen, binnenkort is het voorbij.
Toen was er moedig: doorbijten, we hebben er alle belang bij! Het ergste is achter de rug. Als je je aan de regels houdt, als…
En dan is er moedeloos: het blijft maar de verkeerde kant opgaan, wat doe ik fout?”
Hij klapt haar dagboek dicht, kijkt om zich heen in de verlaten kamer. De lijkwagen was net vertrokken. En samen met haar de herinneringen, de warmte, het laatste greintje levenslust. Op de tafel ligt een stapel vergeelde foto’s, een bundeltje gekreukte brieven, het enige wat nog rest.
Hij wrijft zich in de ogen, zucht en kijkt een laatste maal om zich heen: moedeloos.
Recente reacties