In ieder mensenleven komt wel een snikhete vrijdagmiddag voor waarop je een verhaal wilt schrijven over een van de laatste grote, maar desalniettemin vaak onbekende taboes: wervelwinderigheid.
Behoor je als petomaan al niet tot de crème de la crème van de artiestenwereld, als je behept bent met deze, vaak chronische, aandoening dan zal het manipuleren van de kringspier van de anus uitgroeien tot een ware kwelling en zal je publiek je overladen met bitter hoongelach.
In de scene waar de bedrijvers zich beraden over ‘vernieuwing van het vak’ en ‘hoe vind je de juiste opleiding’, is het delen van ervaringen waarin de beheersing – daar waar alles om draait – schromelijk tekortschiet eenvoudigweg ‘not done’. Moge deze tekst daar verandering in brengen.

Willem breekt een lans. Ik stel voor dat je naar Amersfoort gaat waar je op de hoek van het hof en de Windsteeg in de Blauwe Engel vraagt hoe het etablissement vroeger genoemd werd; idd, De Petomaan.
@Luc, ik had jaren geleden een collega die op niet onverdienstelijk amateurniveau een leuk partijtje meeblies 🙂
&Luc: en leuk dat jij dat weet van Amersfoort.
@Willem. Het valt bijna op dat het immer een collega, een vriend, een bekende van je betreft…grt
@Luc, ik ken gewoon heel veel mensen 🙂
@Willem. Een windje, geen probleem,een kuchje echter…