Drie weken lang al hoorde ze hem. De man die dood en begraven was, liep boven te ijsberen en floot vals het deuntje waar ze de meeste hekel aan had gehad.
Ze dacht van hem af te zijn, maar zijn aanwezigheid was nog nooit zo storend geweest.
In het begin was ze zelfs de trap op gegaan, zo echt was het geluid geweest. Niemand natuurlijk.
‘Ach meid,’ had haar beste vriendin gezegd, ‘het is gewoon een hallucinatie. Ik heb er pas over gelezen; het kan in allerlei vormen voorkomen. Het kan zijn dat je hem gaat ruiken of dat je schimmen gaat zien. Het zal met de tijd wel slijten.’
Compleet gestoord werd ze ervan.
Ze stak de krant aan.
« Hoe de wereld verging
Gewoon »
« Hoe de wereld verging Gewoon »
Fictie
Geen zin in waan
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Hoe de wereld verging Gewoon »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Willem: mooie titel, ik hoop dat je hoofdpersoon ook de kans krijgt om te ervaren dat ze geen zin hoeft te hebben in haar waan. En dat ze dat kan sturen. Misschien zelfs wel door het niet te bevechten. (Ik hoop dat dit niet te soft klinkt ?)
@Lisette, ik waardeer zeer dat je je zo inleeft in de hp; ik beschouw het als een groot compliment (waarvoor dank!)