3 maal daags 1 tablet staat er op het verkleurde etiket.
Vijftienduizenddriehonderdertig minimaal, denk ik.
Ik staar naar de verzameling lege medicijnblikjes in de kast en dwaal in gedachten weg.
Mijn zus zwaait naar me vanaf de toegangsdeur tot de kinderafdeling. Ik zwaai terug. Zij mag niet verder. Twee maanden lang is dit mijn thuis. Onderzoeken, medicatie en prikken. Koorts en pijn.
De jaren erna. Ieder jaar naar de kinderarts. Bloeddruk, bloedonderzoek en een koude stethoscoop.
‘Opeten,’ zegt papa.
Een pil is in de yoghurt gevallen. De smaak is misselijkmakend. Zwijgend eet ik door.
‘Achttien!’ zegt mama, ‘Eindelijk.’
De laatste pil blijft hangen in mijn keel.
Terwijl ik de blikjes in een vuilniszak gooi, proef ik het bitter nog steeds.
« Navelpluis
De nachtmerrie die vakantie heet »
« Navelpluis De nachtmerrie die vakantie heet »
Familie, Liefde, Mensen
Wegslikken
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Navelpluis De nachtmerrie die vakantie heet »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Indringend verhaal!
@Hadeke: je schrijft zo griezelig van binnen uit, was jij het zelf?
Aangrijpend beschreven.
Dank voor de reacties.
@lisette: ik heb heel veel weggelaten hoor. Mijn broer mocht ook niet op bezoek. 😉 Maar de grote lijn is non-fictie.
@Hadeke. Kippenvel-verhaal brrr
Wegslikken en van je afschrijven. Mooie combinatie.