Schrijf mee!
« »

Familie, Liefde, Mensen

Wegslikken

6 juni 2020 | 120w | Hadeke | 7 |

3 maal daags 1 tablet staat er op het verkleurde etiket.
Vijftienduizenddriehonderdertig minimaal, denk ik.
Ik staar naar de verzameling lege medicijnblikjes in de kast en dwaal in gedachten weg.
Mijn zus zwaait naar me vanaf de toegangsdeur tot de kinderafdeling. Ik zwaai terug. Zij mag niet verder. Twee maanden lang is dit mijn thuis. Onderzoeken, medicatie en prikken. Koorts en pijn.
De jaren erna. Ieder jaar naar de kinderarts. Bloeddruk, bloedonderzoek en een koude stethoscoop.
‘Opeten,’ zegt papa.
Een pil is in de yoghurt gevallen. De smaak is misselijkmakend. Zwijgend eet ik door.
‘Achttien!’ zegt mama, ‘Eindelijk.’
De laatste pil blijft hangen in mijn keel.
Terwijl ik de blikjes in een vuilniszak gooi, proef ik het bitter nog steeds.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »