‘Meneer de rechter, ik ben helemaal geen moordenaar. Ik ben heel lief voor mijn honden. Net als Adolf Hitler. Dat zegt toch genoeg?’
‘Meer dan genoeg. Uw slachtoffer had overigens zes kogelgaten in zijn rug. Hoe verklaart u dat?’
‘Zelfverdediging.’
‘Wablief?
‘Hij valt me ineens zomaar aan en net als ik wil schieten, draait hij zich doodleuk om. Bekende truc. Slachtofferrol.’
‘Waarom viel hij u aan?’
‘Geen idee. Waarschijnlijk weer zo’n psychopaat. D’r lopen d’r meer buiten dan dat d’r vastzitten, toch?’
‘Reken maar dat er binnenkort eentje minder buiten loopt.’
‘U gaat mij toch niet opsluiten, hè? Wie moet Tarzan en Rambo dan uitlaten? Zij zijn mijn alles. Daar pleeg ik een moord voor.’
‘Daar ben ik van overtuigd…’

@Cesar. Grappig, goed uitgewerkt stukje.
@Han. Dank je. In mijn tijd bij Justitie hoorde ik bijna dagelijks de meest absurde excuses, smoezen, uitvluchten, etc. Dit is nog een bescheiden voorbeeld.
@Cesar. Amusant knap stukje met een niet mis te verstane ondertoon.
@Tiny. Dank voor het lezen en voor je reactie.