De honger maakt hen dol. Ze kunnen het klaaglijke huilen van hun jongere zusjes niet meer aanhoren. Vader bid en is bang. Moeder probeert alles wat eetbaar is te koken en er wat smaak aan te geven.
En dan is daar die gekmakend tikkende klok.
Als ze denken dat iedereen slaapt, gaan de broers op pad. Een kilometer verderop is er een boer. Die heeft varkens.
De kettinghond is waaks en maakt het lastig om bij de hokken te komen.
De tang heeft weinig problemen met het slot. Als de maan hen bijlicht grijpen ze het kleinste dier. Arie laat het vlijmscherpe mes door het zachte vlees glijden.
Een schot scheurt de nacht uiteen. De strooptocht eindigt in plassen bloed.
@Willem. Honger (ik ken het gelukkig niet) kan mensen idd tot rare besluiten brengen.
@Luc, ik heb het gelukkig ook alleen maar van horen zeggen en van het lezen erover.
Tijdens het lezen heb ik even mijn adem ingehouden. Gelukkig zijn 120 woorden niet al te lang. Intrigerend verhaal.
@Willem. Een luguber stukje. Goed geschreven.
@Levja&Han, dank voor jullie complimenten.
Mooi beschreven, heb er direct een voorstelling bij
@Willem Knap om in zo’n kort stuk zo’n spanning op te bouwen.
@Louisa&Inge, dank voor jullie complimenten.