Krijg nou wat, het is kwart over vijf. Kwart óver! Dat hadden we niet afgesproken.
Ik voel direct mijn woede weer opkomen. Zo voelde ik me ook toen ze me in deze isolatieruimte plaatsten. Ik deed niets dreigend en heb overal eerlijk antwoord op gegeven. Ik ben niet gek!
Belachelijk om mij uit voorzorg te separeren. Bovendien moet ik hier, door afwezigheid van een hoofdbehandelaar, nog het hele weekend blijven!
Geirriteerd druk ik zeven keer achter elkaar op het zuster-alarm tot er een spreek-luister-verbinding is:
‘Jullie zijn mij vergeten, om vijf uur. Daar had ik recht op. Er kijkt niemand naar mijn camerabeelden en ik roep jullie al ruim twee minuten. Laat me eruit! Ik wil nú mijn advocaat spreken!’
@Louisa. Gezien eerdere werkzaamheden voor mij een herkenbare situatie. Te laat op de iso komt idd wel eens voor, dan hebben andere dingen meer prioriteit. Meerdere keren op het alarm drukken is echter een reden om je verder te negeren. Het alarm is tenslotte enkel voor noodsituaties, niet voor ik verveel me situaties. Heel herkenbaar. Leuk. Grt.