Jort Kelder vraagt zich af of je tachtigjarigen die overgewicht hebben en roken, of dat hebben gedaan, nog wel moet behandelen. Na behandeling leven ze toch nog maar een jaar of twee. (Hij zegt dus van niet.) Wat voor schade doen ze de economie niet aan…
Als Jort door de P.C. Hooftstraat loopt met zijn op maat gemaakte peperdure Engelse kakschoenen onder zijn broek met hoogwater, zal hij zich niet realiseren dat misschien wel een nu dikke tachtiger de weg voor hem op maat heeft geplaveid met een shaggie in zijn mond.
Jort zit vrijwillig in quarantaine in zijn huis op het voor hem veel te mooie eiland Terschelling. Bij het pootjebaden hoeft hij zijn broek niet op te houden.
Goede column, Han. Toch denk ik dat Jort Kelder zijn dikbuikige buurman, goede kennis of vriend, die ook nog eens veertig jaar heeft gerookt, of jou of zelfs mij, geen medische zorg zou willen onthouden.
Advocaat van de duivel spelen is onderdeel van zijn beroep. Wat zijn beroep precies is, weet ik ook niet. Hij is een van de vele bekende Nederlanders en die moeten we niet al te serieus nemen.
@Ewald. Dank je. Zoals je zegt: ‘denk je’. Ik reageer op de uitspraken van hem.
@Han. Wat er in dat hoofd van zo’n beroepsnarcist met bretels omgaat, weet ik ook niet precies, maar voor mij symboliseert hij in je stukje de arrogantie ten opzichte van degenen die zich krom hebben moeten werken voor ons allen en zowel letterlijk als figuurlijk ook voor hem de weg hebben geplaveid.
Lenin had het niet beter kunnen verwoorden dan jij in dit stukje…
Dat was volkomen duidelijk, Han. Nogmaals, goed neergezet.
@Ewald. Het was geen kritiek, hoor.
@Cesar. Dank je. Je verwoordt het exact zoals ik bedoel.
@Ewald, Cesar. Dit is trouwens een korte versie van de column die op Metronieuws.nl zal verschijnen.