120 woorden Schrijf mee!
« »

Communicatie

Verenigde tranen

30 maart 2020 | 120w | Louisa | 0

Een troosteloze druppel langs het raam is meer invoelend dan meetbaar. Zo nu en dan is het alsof ’t gietend zijn sporen nagelaten heeft maar de intensiteit blijft onpeilbaar. Dat komt vast door het spatten.

Als het lukt om de krachten nog eenmaal verenigen en tot verweren over te gaan is van onstuimigheid geen sprake meer. In alle rust kan de beek zijn rivier ontlokken. Daarna kruipt het waar het niet gaan kan.

Die weg is onontkoombaar. Gelukkig maar. Het water is voor hem zo hard als steen. Wanneer de reeds opgestuwde ‘keien van golven’ het land bereiken zou hij wensen het, in eerste instantie, nooit te hebben aangedreven.

Te laat. Een weg terug is er al lang niet meer.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Louisa of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?


« »