Op het eind begint alles weer opnieuw voor hem. En voor de zoveelste keer schrijf ik erover, omdat ik niet anders kan. Zijn paniekaanval is nieuw. Juist die kenmerkende stilte hield mij altijd bezig. Maar het was zijn recht om niet te uiten wat hij voor zichzelf wilde houden.
Misschien was er al paniek uitgebroken in de pikdonkere trein waarvan jonge jongens de bestemming niet kenden. Of nog eerder, toen de jongen die probeerde te ontsnappen in een weiland in zijn rug werd geschoten.
Geen compensatie voor gedeporteerde dwangarbeiders. Waarom niet, is de NS hier dan niet verantwoordelijk voor? Een uitgesloten groep naast uitgesloten groepen. Of hadden ze al korting gehad met een dalurenkaart? – een retourtje was vaak niet nodig.
Dat blijft pijnlijk wringen. Begrijpelijk, Han. Een schaduwrand over 75 jaar bevrijding.
@Ewald. Zeg dat wel.
Volkomen begrijpelijk, Han. Ook ik ken juist de stilte over alles wat in die vijf jaren is gebeurd en op het laatst veelal verwarrend relaas. Oorlog is altijd mensonterend.
@Levja. Daarom moeten we blijven herdenken en vooral nadenken.