‘Weet u wat het is, meneer, vroeger dacht ik goud te vinden. Nou, ik ben nog geen roestige spijker tegengekomen.
Ik was een van de weinigen die niet hoefden te trouwen, als u begrijpt wat ik bedoel.
We trouwden in koetsjes; man, de romantiek droop eraf. Behalve bij die knollen dan.
Voordat je het weet ben je oud. Ik ben gezond, maar morgen kan het anders zijn. Zo is het toch? Naar die gezondheidsmaniakken luister ik niet: daar word ik ziek van.
En toch… soms… meestal op vrijdagavond omdat dat onze avond was, vermoed ik, heb ik weleens een verguld moment. Meer dan een sluimerstandje wordt het niet, maar het is er wel! Dan klinkt “welterusten, schat” nét even anders.’
« Club Okura Sandwich
Femke Halsema – een plan in de sluimerstand »
« Club Okura Sandwich Femke Halsema – een plan in de sluimerstand »
Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Een verguld moment
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Club Okura Sandwich Femke Halsema – een plan in de sluimerstand »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Han, hoefden lijkt mij hoefde te moeten zijn. Een van de weinigen …
@Ewald. Het is beide correct. Voor sommigen is het antecedent ‘weinigen’, voor anderen ‘ik/een’.
Aha, die regel kende ik niet. Dank je.
Originele invulling van het themawoord.