‘Hier moet je kijken. Ken je dat, het wensbotje?’ zegt hij in het Engels met Oost-Europees accent.
De gasbarbecue staat voor de garage van de condo. Hamburgers garen op het rooster. De palmbomen werpen hun schaduw over ons heen. Bier in onze handen. Kip op ons bord. De vochtige warmte van Florida.
‘Nee, eigenlijk niet.’
‘Mijn broer en ik trokken altijd ieder aan een uiteinde. Wie het langste eind had, mocht een wens doen.’
Er is een tijd van voor de oorlog, toen zijn broer nog leefde en de tijd daarna, die hem in Amerika bracht met zijn Nederlandse vrouw.
‘Op de wensen,’ zegt hij.
‘Proost.’
Zijn opgeheven arm toont de nooit vervaagde cijfers die in zijn vel gedreven zijn.


De langere versie staat hier: https://hadeke.wordpress.com/2014/08/27/no-questions-asked/
En deze hoort daar ook bij: https://hadeke.wordpress.com/2014/08/12/ontcijferd/