Blauw papier vinden viel aanvankelijk niet mee, maar in dat speciaalzaakje in die steeg – dat hij toevallig kende omdat z’n stamkroeg ernaast huisde – had hij toch een velletje weten te bemachtigen. Het volgende probleempje was de zilveren pen. De etiquette schreef die nu eenmaal voor en onder de voorwaarde deze te respecteren was hij de weddenschap met zijn vrienden die op het college zaten aangegaan. Gelukkig had zijn opa er een voor hem.
Corsages moesten er ook komen voor de dame én hemzelf. Duur die krengen!
Opa had hem ook op het hart gedrukt om tijdens het gala geen horloge te dragen onder het mom: gezelligheid kent immers geen tijd.
Hij ging zitten en schreef: ‘Hoj Henie, hebbie sin om …’

Recente reacties