Het matje is dun, de houten vloer hard, het verkeerslawaai luid.
De Stem zegt: ‘sluit je ogen’, maar ik kijk om me heen.
Mijn medestudenten in het hoge Amsterdamse leslokaal ademen braaf in en uit.
Ze spannen zich in op het ritme van De Stem.
Rimpels verschijnen op hun voorhoofd.
Ik denk dat ze pijn hebben.
Een enkeling ligt te slapen.
De Stem zegt: ‘blijf bij jezelf’ en verdomd, ik voel hoe mijn rug protesteert.
In een uiterste poging om de wereld buiten te sluiten, komt een barstende hoofdpijn opzetten.
Mijn gedachten malen. Waarom moeten wij eerstejaars toch zo nodig een alternatief lesprogramma hebben?
Democratisering van het onderwijs heet dat. Het is 1969 en wij hebben het voor het zeggen.
« Lost (62)
Yoga »
« Lost (62) Yoga »
Communicatie
Wij willen yoga!
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cora Leek of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Lost (62) Yoga »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Je verhaal doet mij erg aan mijn zus denken. Heel nuchter, in mijn ogen een bikkel, beslist geen zweverig type. Na overwinning van darmkanker en hartfalen heeft juist yoga haar geholpen.
@Levja, na zoveel jaar weet ik dat er verschillende soorten yoga zijn en dat veel mensen er positieve ervaringen mee hebben, mooi toch? Wie weet, als ik zelf eens in een hele diepe put zit? Dank voor je bericht!
@Cora: ik wens je nooit die diepe put toe. En ook dan zal yoga je niet redden, vrees ik. Hopelijk ben je dan wel even verlost van je zielenpijn, als je rug erg zeer doet.