Op mijn 8e kwam ik in aanraking met een knoop in mijn maag die niet meer verdween en onverklaarbaar was. Een verloren, zwaarmoedig gevoel. Een steeds donker wordende schaduw die me steeds meer insloot en benauwde totdat angst mijn keel dicht kneep. Het was alsof er een nest krioelende wormen in mijn onderbuik woonde.
Geen termen, geen oorzaak. Op de schooltoiletten werd gekletst over jongens en juffen. Ik keek uit het raam, turend naar beneden vanaf de bovenverdieping. Het kon allemaal over zijn… Als ik durfde.
Nadat ik het thuis vertelde, werd het met rust, regelmaat en reinheid opgelost: half 6 bord leeg eten, lang in bad en vroeg naar bed. ’s Morgens weer fris: mijn onzichtbare Schaduw en ik.


Beste SvW, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie