“Ik begrijp precies wat je bedoelt,” zegt hij als ik hem vertel over mijn worsteling met zware depressies, “met dit druilerige weer ben ik ook niet bepaald het zonnetje in huis.”
Joviaal slaat hij me op de schouder.
“Hou je haaks, kerel!”
En hij steekt de straat over, vlak voor een aandenderende bus.
“Laat hen niet praten,” drukt de zuster mij op het hart, “ademen alleen al doet hem enorm veel pijn met al die gebroken ribben”.
Het is dat mij verteld is dat hij op deze kamer ligt, want het harnas van gips en zijn bivakmuts van zwachtels maken hem nagenoeg onherkenbaar.
“Ik begrijp heel goed hoe jij je voelt,” zeg ik, “ik heb gisteren ook mijn teen gestoten.”
My love won’t wait. vooruit maar schoonheid, het deed mij geen zeer. Groet Levi.
Ik snap wat je uit wilt dragen maar is het niet vooral fijn wanneer anderen niet weten hoe het moet voelen?