Haar stoel schommelt nog een keer heen en weer en stopt dan.
Zijn stoel wordt al jaren niet meer bezeten. Maar hij blijft naast de hare staan.
Recht voor hun raam.
Samen schommelen en naar buiten kijken. Hij zei altijd “waarom zouden we televisie kijken, wanneer het leven zich gewoon voor je raam af speelt?”
En gelijk had hij.
Ze zagen jeugdige verliefdheden ontstaan bij de tramhalte, spelende kinderen opgroeien en zelf kinderen krijgen, en een brand bij de snackbar.
Hij kwam altijd bij haar zitten, wanneer ze ’s nachts met de kleine heen en weer schommelde om het huilen te stoppen.
En zij zag hoe hij op een brancard hun kabouterhuisje werd uitgedragen.
Haar uitzicht was nooit meer hetzelfde.
Recente reacties