Met enige afunst keek ik in de winkel naar leeftijdsgenoten die in het pashokje hun strakke Levis probeerden dicht te ritsen. Dat wilde ik eigenlijk ook wel. Maar met mijn Wrangler hoorde ik er ook voldoende bij.
Collectief gooiden wij onze nette kleren van weleer op een hoop. Met ons allen deden wij het anders.
Ik was heilig verontwaardigd omdat mijn vader ons ‘eenheidsworst’ noemde. Als ik oude foto’s bekijk, snap ik hem.
Inmiddels is de spijkerbroek een kledingstuk voor alle leeftijden en maatschappelijke lagen geworden. Al blijven er codes: geen broeken met bewuste scheuren voor mijn generatie. Mijn dochter hijst zich in een superstrak skinny-model, zo een als al haar vriendinnen hebben.
Ik ben toch teen klein beetje jaloers.
Recente reacties