Twintig jaar geleden of zo had hij er nooit over nagedacht. Ze waren jong, gezond. Alles zou goedkomen. Maar hun toekomst van toen is het heden van nu waarin mensen zomaar wegvallen. Waarin een kind dat vroeg zou sterven nog steeds leeft. Niet dat hij haar dood wenst, alsjeblieft niet, maar wat nu als hij alleen met haar achterblijft?
Zelf begint ze er nooit meer over, uit angst dat haar kind niet zonder moeder kan: ‘Dat moet je niet over jezelf afroepen.’
Het moet besproken worden. Alleen niet nu, want het zou haar weer shockeren. Zoiets bespreek je niet tijdens de vakantie of in het weekend. Nee, er moet een geschikt moment zijn waarop je rustig alles met elkaar bespreekt.


Oei, oei. Het ziet ernaar uit het moment er nooit zal komen. Tju.
@Nele. Hoe vaak en hoeveel wordt er niet uitgesteld?