Ik heb lang geleden sprookjes uit mijn ondode hart en ziel verbannen. Logisch, een ondode vampier zoals ik, gelooft en leeft alleen maar in nachtmerries. Iemand heeft daar echter verandering in gebracht. Een jong meisje.
Daar lag ze dan vredig slapend in haar bed. Zelfs als ze sliep was ze beeldschoon. Ze leek in mijn ogen wel de schone slaapster. Zachtjes streel ik voorzichtig haar rooskleurige wangen met m’n klauwachtige handen. Kon ik maar haar prins zijn die haar wakker kuste, maar niet op de wrede manier om mijn onstilbare begeerte te stillen. Ze zou ooit achter mijn ware identiteit komen, maar tot die tijd pluk ik iedere nacht om mijn stille liefde, mijn licht in de duisternis te aanbidden.
Luguber…
Over dat plukken van de nacht moest ik wel even nadenken. 😉