Hij staat onbedaarlijk te huilen. En is een jaar of vier, hooguit vijf.
Naast hem gehurkt probeer ik hem te laten vertellen in welke winkel hij geweest is en wat zijn moeder voor kleren draagt. Het levert niks op.
Dan gaan we op pad, zijn handje vol vertrouwen in de mijne.
In de verte zie ik een oploopje, politieagenten erbij. In het midden staat een wanhopige vrouw paniekerig te gebaren.
Dan komen wij aanlopen. De menigte wijkt uiteen, als waren wij ridders te paard die goed nieuws komen brengen. Even waan ik mij een heuse held. Dan trekt de moeder haar kind dicht tegen zich aan, en bedelft hem onder kusjes, afgewisseld met bezorgde verwijten.
Niemand ziet mij meer staan.
« Clara – ontmoeting op een Noord-Hollandse kermis
Pensioenakkoord – ridders zonder paard en papieren tijgers »
« Clara – ontmoeting op een Noord-Hollandse kermis Pensioenakkoord – ridders zonder paard en papieren tijgers »
Maatschappij, Mensen
Gered
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Clara – ontmoeting op een Noord-Hollandse kermis Pensioenakkoord – ridders zonder paard en papieren tijgers »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi verhaal, Lisette, en herkenbaar ook.
Achteraf zal de moeder zich pas realiseren dat er een ‘redder’ was.
@Nel: hello again! Je hebt gelijk, ik vond het zelf wat kaal, het slot. Maar ik snap het ook erg goed.
Heerlijk om te lezen. ??
@Nele: dank, het is ook een favoriete herinnering.