Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen

Gered

5 juni 2019 | 120w | lisette | 3 |

Hij staat onbedaarlijk te huilen. En is een jaar of vier, hooguit vijf.
Naast hem gehurkt probeer ik hem te laten vertellen in welke winkel hij geweest is en wat zijn moeder voor kleren draagt. Het levert niks op.
Dan gaan we op pad, zijn handje vol vertrouwen in de mijne.
In de verte zie ik een oploopje, politieagenten erbij. In het midden staat een wanhopige vrouw paniekerig te gebaren.
Dan komen wij aanlopen. De menigte wijkt uiteen, als waren wij ridders te paard die goed nieuws komen brengen. Even waan ik mij een heuse held. Dan trekt de moeder haar kind dicht tegen zich aan, en bedelft hem onder kusjes, afgewisseld met bezorgde verwijten.
Niemand ziet mij meer staan.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »