Soms zijn het 120 woorden, soms wat meer, soms wat minder.
Handpalmverhalen worden ze genoemd, of microverhalen, of op z’n Engels flash fiction.
Voor de een is het een mooie manier om het nieuws, alledaagse indrukken of (dag)dromen te verwerken.
Voor de ander is het een kans om de schrijfvaardigheid te ontwikkelen, een oeuvre bij elkaar te schrijven of zelfs te publiceren, in boekvorm of op het internet.
Voor weer een ander kan het een manier zijn om niet compleet gek te worden, om te sublimeren en oerdriften te kanaliseren, of om de mensheid te voorzien van allerlei interessante, grappige, ontroerende, spannende, bizarre, creatieve of geestverruimende verhalen.
Daarom hoop ik ooit nog het 120-jarig bestaan van 120w mee te maken.

Recente reacties