‘Maar waarom heb je dat palmboompje onder je arm?’ vraag ik haar.
‘Omdat ze dan van mijn bestaan weten. Ik lijk wel onzichtbaar. Ik heb hier zó lang op gewacht.’
– ik ga toch niet met een malloot met een palmboompje praten?
‘Wie zijn “ze”?’ vraag ik.
‘Iedereen die niet over mij leest.’
‘Ben je eenzaam?’
‘Dat is aan jou om te bepalen en te schrijven. Niet mijn probleem.’
‘Maar wat is dan wel jouw probleem?’
‘Ik kom in niet één verhaaltje van je voor. Geen thema schijnt bij mij te passen. Ik wil je hoofd uit. Jij wilt mij toch ook kwijt?’
‘Wat doet je veronderstellen dat ik nu wel over je ga schrijven?’
‘Dat palmboompje onder mijn arm natuurlijk.’


HAHA. ???
@Hahahan: je krijgt van mij een palme d’or voor dit stukje. ? : “?”
@Nele. Eindelijk een prijs, haha! ‘Palme d’or’ klinkt heel mooi. Misschien inspiratie voor een vervolgverhaaltje. Dank je wel!
Het trekt wel de aandacht, zo’n palm.