Achttien was ik in de tijd van lange haren en gitaren. Mijn ouderlijk nest was weinig muzikaal en de enige muziek die we op school meekregen was zingen in een koortje. Toen ik van mijn spaargeld mijn eerste gitaar gekocht had, leek Klavarskribo een optie. Mijn ouders keken vol verwachting uit naar het moment waarop ik in de huiskamer mijn eerste akkoorden ten beste zou geven.
Talent zat echter niet in mijn genen. Doorzettingsvermogen en liefde voor muziek echter wel. Dus toog ik naar de muziekschool voor echte lessen klassiek gitaar.
Ik heb een mooie tijd gehad met de jongens van een ensemble. De Alhambra heb ik niet meer. De vijl voor die lange nagels aan de rechterhand nog wel.
« De deskundige
Twitterleed »
« De deskundige Twitterleed »
Communicatie
Het was een mooie tijd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cora Leek of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« De deskundige Twitterleed »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Cora. Heel herkenbaar. Lange nagels rechts, korte nagels links. Mijn gitaar staat al een jaar of vijftien ongebruikt, als wanddecoratie tegen de muur. Klavarskribo moest ik opzoeken, dat begrip kende ik niet.
@Cora. Leuke herinnering.
@Ewald, @Han, die vijl was een bijzondere, n.l. bedoeld voor kunstnagels. Want o wee, als je een gebroken nagel had. Bizar trouwens, hoe wij vieren altijd gezellig samen nagels zaten te vijlen in het openbaar. Zie je het voor je?
@Cora: ik heb geen eigen herinnering aan gitaarspelen, maar wel een zoon die een jaar of wat naar gitaarles ging. Tegen heug en meug, dat was snel duidelijk. Met Sinterklaas gaven we hem een keer een popmuziekboek voor gitaar. Hij klaarde zienderogen op, maar die glans verdween snel toen zijn gitaarjuf op de muziekschool popmuziek totaal afkraakte, en zei dat ze dat niet ging spelen en leren met hem. De gitaarlessen waren toen snel voorbij..