Ik zoek mijn zo juist gekochte kaart met strookjes waarvan er per reis in bus, tram of metro enkele worden gestempeld in mijn vestzak, maar vind hem niet. De strippenkaart is er tussenuit gepiept. Mijn vervoersbewijs dat afgestempeld dient te worden door de controleur is kwijt. Geen idee waar ik hem gelaten heb. De controleur kijkt me argwanend aan als ik voor de derde keer al mijn zakken binnenste buiten keer en mijn tas nog eens flink doorpluis. Heel veel ‘Sorry’ helpt ook niet echt. De controleur zijn geduld is op en schrijft een bon uit. Balen. Totdat er vanachter uit de bus een vrouw een strippenkaart omhoog steekt. “Is deze van u meneer?” Nog nooit was ik zo gelukkig.

Uit eigen ervaring, zo rond 1980 Mien?
Die goede oude strippenkaart zorgde er in ieder geval voor dat je niet de hele busrit tot aan de eindhalte hoefde te betalen wanneer zoals nu alle apparatuur in de streekbus ineens defect is als je halverwege de rit uit moet stappen.