Slechts één keer heb ik een “baas” mogen beleven waarbij de waardering van beide kanten kwam.
Over het algemeen waren de leidinggevenden in de bedrijven waar ik werkzaam ben geweest van het kaliber “eikel in het kwadraat”.
Ik vraag me het hardop af; Hoe dan? Hoe is het mogelijk dat die draak van een vent/vrouw op een dergelijke positie terecht is gekomen? Totaal ongeschikt voor die functie en dan ook nog denken dat ze een sollicitatiegesprek kunnen voeren. Wat hebben jullie in godsnaam gedaan? Welke kont hebben ze gekust of tot hoever is die arm erin gegaan? Man oh man. Het blijkt helaas geen unicum.
Elke nieuwe dag ben ik weer meer tevreden dat ik inmiddels voor mezelf gekozen heb.
@Luc: ik herken het, ik heb ook veel bazen gehad, en maar een enkeling was die titel ook waard.
Ik vind je uitdrukking ‘en hoever is die arm erin gegaan’ onnodig grof, je maakt je punt zonder die tekst ook wel.
@Luc. Zelf ben ik al ruim twintig jaar een eenmansbedrijf, dus ik begrijp heel goed de positieve invloed die je in de laatste zin beschrijft.
De leidinggevenden die ik vroeger zelf had zijn in verschillende categorieën te plaatsen: empathisch, onverschillig, hypocriet, omhooggevallen sukkel, manipulator, psychopaat.
De ‘bajestaal’ die je in die ene zin gebruikt, kan denk ik vrij ruig overkomen op sommige lezers.