Ik doe het graag, schrijven. Toch komt het er lang niet altijd van zoals ik wil. Soms zijn het alleen maar boze, verdrietige krabbels in mijn dagboek. Of blijft het bij de eeuwige lijstjes (wat kan ik, en wat wil ik niet meer). Het zijn de randverschijnselen van het pure handwerk: een tekst schrijven waar ik tevreden over ben, Een schrijfsel waar ik lekker aan kan schaven en slijpen. Waar ik in mijn woorden kan verdwalen en de tijd vergeten. Tijdens mijn verhaal merken dat er ineens een onverwachte wending in zit. Als dat klaar is, heb ik mijn ei gelegd. Ik wil even geen letters meer zien. Het volle hoofd gaat een keukenkastje leegruimen, terwijl de zinnen nog na-echoën.
« De nationale herdenking
Leuker kunnen ze het niet maken »
« De nationale herdenking Leuker kunnen ze het niet maken »
Column, Cultuur
Opstellen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« De nationale herdenking Leuker kunnen ze het niet maken »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Het creatieve proces is voor een ieder weer anders denk ik. Ingevingen typ ik op mijn telefoon om later nog eens te bekijken. Andermaal typ ik het in een ruk op het scherm of ik laat het een paar dagen rusten. Kortom…geen vast ritueel hier. Ik heb trouwens nog nooit een ei gelegd…
@Luc: dat is het leuke van schrijven, ieder zijn eigen manier.En schrijf-eieren mogen door alle schrijvers worden gelegd.