Ik deed een euro in het karretje en kreeg het maar niet los. Een medewerkster haalde voor mij een muntje en beloofde op zoek te gaan naar een tangetje. Ik durfde niet terug door de ingang en liep om, langs de kassa. Met het muntje kreeg ik een ander karretje los. Het karretje met mijn euro was waarschijnlijk toch alweer gebruikt want die rij karretjes was veel korter geworden. Cadeautje voor die klant! De medewerkster kwam met een gangetje met een tangetje door het gangetje. Ze zag meteen dat er niks aan de hand was. Ik had gewoon wat harder met de euro moeten duwen. Van haar kreeg ik een andere euro. Het muntje mocht ik ook houden. Iedereen blij.


Zowel via een probeerperiode van een regionale krant en via de sleutelmaker heb ik een sleutelhanger annex winkelwagenmunt (uit één stuk, dus geen muntje) die je gemakkelijk in de daarvoor bedoelde ruimte kunt steken. Pluspunt daarvan…je kunt hem meteen weer eruit trekken zodat je zonder winkelwagenmunt verder kunt en de winkelwagen gratis ter beschikking stelt aan de volgende. Win, win.
Lousjekoesje. Haha, wat een verhaal. Het blijft een gedoe boodschappen doen.
PS Ik denk dat je Lidl bedoelt en niet LLidl.
Luc, ja, dat is wel een optie.
Han, dank je. Nou, ik wou niet ECHT de merknaam noemen. 😉 Ik ben sowieso voorzichtig met namen volledig noemen hier.
Hier de uitgebreide versie:
https://lousjekoesje.wordpress.com/2024/04/20/llidl-problems-2/
En deel 1 uit 2015:
https://lousjekoesje.wordpress.com/2015/07/12/lidl-problems/
Oh, hier toch 1 l.
https://120w.nl/2015/lidl-problems/
Lousjekoesje. De naam Lidl kun je rustig noemen. Als je die naam per se wilt vermijden, schrijf dan supermarkt. Lidll is Lidl, dat weet iedereen.
Dat is waar.
Maar in deel 1 had ik het ook over de uitspraak van Thomas van Lluyn met dubbele L in de recllames.