Op zondag horen van de huisarts dat ze ons naar de spoedeisende hulp wil, kan ik aan.
De rollercoaster die volgt, komt me meer dan bekend voor en ik schik me op een makkelijke manier in de rol van verzorger en regelaar. Fiets heen en weer naar huis, overleg met kids en zorg dat de opname, van onze kant, gladjes verloopt.
De volgende morgen buiten het spreekuur om, toch even m’n hoofd om de hoek steken, gaat me makkelijk af. Jaren terug leerde ik dat een zichtbaar oplaadsnoer in de hand, de deuren opent.
Wat me breekt is de blik door het soort van douchegordijn om haar bed. Iets teveel slangetjes en te veel hoopje waar mens wat uit verdwijnt.


Als het waargebeurd is wens ik je veel sterkte!
408 … 104 Euh?
Ik sluit me aan bij Lousjekoesje, je schrijft in voor mij aansprekende beelden. Vooral het laatste deel, v.a. ‘het oplaadsnoer’, maakt indruk.
@Lousjekoesje, ja dit gebeurt nu. Dank voor je wens.
@Luc, oeps, beetje slordig van me. Wilde het echte kamernummer ‘anonimiseren’. Inmiddels heb ik dit hersteld.
@Alice, dank jij ook!
@Arjan: mooi beschreven en sterkte met het leven. Prachtige laatste zin.