Ik bevind me op een doodnormaal rariteitenkabinet. Contradixie in terminus. Ik leg het uit, begrijp de verwarring. Het rariteitenkabinet bevindt zich op een popupfestival. Werkelijk waar, een festival dat ineens spontaan voor mij oppopte. Nooit eerder meegemaakt, maar wat leuk. En ook nog met allemaal artiesten waarvan ik fan ben. Enkele poppen uit de Efteling, Pinokkio, wat Disneyfiguren, Shrek en niet te vergeten, Jan Klaassen en Katrijn. Ik piste bijna in mijn broek van geluk. We dansten, maakten lol en toen moest ik echt. De eerste de beste gelegenheid, want hoge nood. ‘Rariteitenkabinet’ stond op de deur van een blauwe dixie. Gewoon doen dus, doodnormaal, een witte plastic bak voor mijn behoeften. Totdat ik doorspoelde. Straal water in mijn nek.

Haha, goede dixie, Ik bedoel hier dus woordkeus.
Nu splinternieuw: het vrouwenurinoir. Iets met carnavallen en vallen en opstaan, vallen voor of achter, opvallen of juist niet. Eerder omvallen.
https://nos.nl/artikel/2543358-den-bosch-test-twee-soorten-urinoirs-voor-vrouwen-tijdens-aftrap-carnaval
Eindelijk! Nu de gêne nog. Alaaf!