Cineasten opgelet! Ellenlange audities waarbij talloze mensen laten zien hoe goed ze zich kunnen inleven in een rol zijn overbodig. Met het EK 2024 op tv worden de beste scenes in beeld gebracht waarbij mannen neervallen alsof ze neergeschoten zijn. Met hun mimiek laten ze zien hoe ondraaglijke pijn eruit ziet, nadat ze aan het shirt getrokken zijn. Enkele tellen later rennen ze weer alweer alsof er niets gebeurd is.
Een nieuwe generatie acteurs van topniveau! Bijna gratis op uw beeldscherm. Vaak nog in de herhaling zichtbaar. De nieuwe hoofdrolspelers dienen zich aan op de grasmat. Kijk dus niet verbaasd op als de volgende film uit de Marvel studio’s voorzien is van klinkende namen die u kent vanuit het voetbal.
FC Slapstick.
Mooi omgedacht, want ja het is allemaal wat op de grasmat. ‘Doe effe normaal’, denk ik bij de zoveelste stervende zwaan. En vraag me iedere keer af wat de voetballers aan hun kinderen vertellen als zij met hen thuis de beelden nog eens afspelen. Of ze er trots op zijn, of zij zulk gedrag in het echte leven aanmoedigen, of met schaamrood op de kaken bekennen dat het acties zijn om de tegenspelers erin te luizen en de scheidsrechter te foppen?
Zullen er dan toch voetballende acteurs tussen de acterende voetballers rondlopen?
Met verbazing kijk ik weer naar de stervende en vallende zwanen, hetzij met duidelijk minder gratie. Waarom moeten die lui elkaar vasthouden? Voor mij een raadsel.
Voetbal leidt vaak tot copy-gedrag, kinderen nemen dat over van papa’s, mama’s en tv. En qua elkaar vvasthouden, knuffelen ze elkaar op geheel eigen wijze, soms haast dood. Was voetbal geen oorlog? Aldus Rinus.
Ik *trap* er elke keer weer in. Dus dat doen ze goed.
Zolang het geen schot in eigen doel is, niks mis mee.