‘Vannacht was de situatie onrustig,’ zegt de nieuwslezer op fletse toon. Achter hem een beeld van een brandend Beiroet. ‘Onrustig’ staat vast op de gevoelloze autocue.
‘Als ik wat te zeggen heb dan hoor je me wel. Dus nu,’ zegt Sal.
De flegmaticus van het zwijgende woord spreekt. ‘Die Halsema maakt twee keer dezelfde fout: laatst bij de opening van het Holocaust Museum en nu op 7 oktober weer bij de herdenking van de terreuraanslag van Hamas in Israël. Het is een gotspe dat Halsema Yesilgöz beschuldigt van criminalisering van de pro-Palestijnse demonstranten.
Vijanden zonder gemeenschappelijke vijand, dat hebben beide groeperingen gemeen. Bij de Februaristaking in 1941 hadden de Amsterdammers en de Joden voor quasi saamhorigheid tenminste de moffen nog.’
@Han: ik vind het nogal een heftig stukje. Ben het niet eens met het commentaar van Sal, al is het in deze tijd verrekte moeilijk om onpartijdig te blijven.
Lisette, een heftig stukje vanuit het perspectief van een (oude) Joodse man over een controversieel onderwerp. Een doorgaans zwijgzame man; dat is nu juist de kern het verhaal.
Wat ik vind? Laat het moorden nu eindelijk eens stoppen! Van alle kanten.
@Han: met je conclusie ben ik het helemaal eens, maar hoe en wanneer ooit?
Lisette. Tja, wie het weet mag het zeggen.