Ik zit op mijn fiets en zie de e-bikers van rechts te laat. Ik maak een smak, mijn schouder raakt uit de kom.
Mijn revalidatie duurt lang. De lichamelijke pijn geeft mijn geest de gelegenheid om de balans op te maken.
Er huist veel en vaak mentale misère in mij.
Verrassend genoeg zie ik soms ineens overal geluk. Van dat grenzeloze geluk word ik moe. Van moe word ik bang. Terug bij af.
De ongeluks- en geluksperiodes wisselen elkaar af als het mannetje en vrouwtje in een weerhuisje.
Ik ontdek dat ze dus met elkaar te maken hebben. Die twee zitten aan elkaar vast.
Nu nog accepteren dat ik aan die mechaniek niks kan veranderen.
Ik bén gewoon dat weerhuisje.
Het grote geluk van het weerhuisje is evenwicht. Ook al lijken er veel dagen met regen en zijn ook dagen met zonneschijn. Het evenwicht is wellicht niet zichtbaar, maar zeker wel aanwezig!
Lieve Lisette, met enige voorkennis weet ik dat helemaal naar waarheid is geschreven, helaas. Stomme e-bikers.
Heel veel beterschap en hou je taai!
Na regen komt zonneschijn!
Blijf schrijven, dan gaat het zeg maar uit jouw hoofd.
Een hartje voor jou en eentje voor jouw verhaal. Aan je bijdragen op deze site kan ik lezen dat je een mooi weerhuisje bent.
@Luc:dankjewel, en evenwicht bewaren is inderdaad de kunst.
@Lousjekoesje: wat een hartverwarmende reactie. Dit verhaal zal ik blijven beschrijven, steeds vanuit een ander levensperspectief. Gelukkig is de val weer alweer een tijdje geleden. Maar het weerhuisje is een ontdekking van onlangs
@Alice: dankjewel!