We zijn in Praag, in de Bohemen. Mijn gedachten dwarrelen naar bohemien Ramses en kijk omhoog, zoals hij Sammy zingend aanspoorde.
Naast het me vergapen aan eeuwenoude gebouwen, imposante kathedralen en synagogen, hoort het rondje door een minimarket tot een verplicht nummer van onze vakantie. Een Winkel van Sinkel-assortiment onder niets verhullend tl-licht. Voelt als een beetje thuiskomen in den vreemde.
Het afrekenen in contante Tsjechische kronen is een belevenis op zich. Dankzij ons voorzichtige ‘dobrý den’ verschijnt een brede glimlach op het vermoeide gezicht van de Praagse kruidenier. Hij kijkt hoofdschuddend toe als wij gepast proberen te betalen. Geraffineerd neemt hij de juiste munten uit mijn man’s hand en wenst ons ‘dobrý večer’.
En buiten? Is de blauwe lucht.
Het mooie Praag. Wonderlijk toch, dat het wel een Euroland is, maar je er met Tjechische kronen moet betalen. Ik heb begrepen dat ze wel bezig zijn met de invoering van de euro. Misschien is het al wel zo. Het was in de vorige eeuw dat ik Praag bezocht. Heel veel kunst gezien toen.
Je stukje roep mooie herinneringen op. Dank je wel.
Wat leuk te horen Levja, dank. Er wordt nu nog met Tsjechische Kronen betaald, we waren er afgelopen week. En inderdaad, het is een prachtige stad. Straalt op een of andere manier rust uit. En jeetje wat mooi allemaal
Praag staat nog hoog op het “to do”lijstje alleen de hoogteverschillen houden me nog even tegen, want dat is een aanslag op mijn enkel. Voor later dus. Ik wens je in elk geval veel plezier daar! Geniet ervan!
Ik heb ooit een romantisch weekendje Praag gedaan. Het was fantastisch. De Karelsbrug met de liefdesslotjes, over de prachtige Moldau (muziekstuk van Smetana), prachtige architectuur en inderdaad gezellige rommelwinkeltjes. We hebben de klim gewaagd naar de ja-knikker en toen had je een prachtig uitzicht over de stad. Helaas geen klassiek concert, het werd een of ander rockbandje in een kelder.
Oja, en het voetbalstadion, waar alles werd opgebouwd voor een concert van André Rieu.
Alice. Mijn vader kwam veel voor zaken achter Het IJzeren Gordijn. Ook in Tsjecho-Slowakije. Bekend van de metaalbewerkingsmachines, waarin hij vertegenwoordiger was. Hij vertelde over de sfeer en dat je vooral moest uitkijken voor wat je zei. Het mocht eigenlijk niet, maar hij nam kristal voor mijn moeder mee en andere spullen.
bohémien – bohemien
TL-licht – tl-licht
Oe ja, dat begrijp ik, Luc. Het is wel veel lopen van hoog naar lager en weer terug. Iets prachtigs om naar uit te kijken, beterschap met je enkel.
Mooie herinneringen, Lousjekoesje! Er is gewoon te veel te zien om alles te kunnen bekijken in Praag. Zo te lezen heb je goed gekozen :-).
Han, ja het is daar heel lange tijd niet fijn geweest, zo begreep ik ook van onze gids bij de fietstour door de stad. Dat je moest oppassen met wie je waarover praatte, anders werd je van de een op de andere dag gevangen genomen. En dat je dat ook kon gebeuren als je je buren niet verlinkte als zij bijv. Westerse films keken. Dan snap ik wel dat mensen gesloten waren, en dat dat generaties duurt voordat dat verandert. Maar dat verandert nu wel, zo zei de gids. Gelukkig maar.
Vonden jullie het toen niet spannend als je vader weer die kant op moest voor zijn werk?
Alice. Ja, maar het echte besef, ik was toen nog erg jong, kwam pas later.
Alice, met een enkel met daarin acht schroeven is omhoog en omlaag een lijdensweg voor mij. Traplopen gaat prima, gewoon lopen trouwens ook (maar geen afstanden) en een dagje strand is een uitdaging maar ik besef dat het veel erger had gekund (ongeval) dus blij met wat er is. Soms wat langzamer dan de rest…beter wordt het niet meer.