Waor off ut verhaâl speult doeht er in fijte totoal naait toe: de striekeroman mot onlèsbar zijn door de o zoo auwtentiecke weergavuh van gesproken wohrt, zo voneties mogelijk.
De hoôftpursoon dringkt sain ogtenttee met klijne slokkjes, het is belaangriek datte we dat weeten. Dan komp den bureman zowaer onaangekondigt op buhsoek. “Dr zit un flinke dotte onwèr in de lugt, Krelis, wat ik je brom.” “Ik denke ut auk, Nelis. Ik zach de koebiestn zomaer liggen in de waaide, en dan witte joe ut wel, niewaor.”
Daor kwam Kaotje de kamer binne. “Joe wille vaste auk wol een taske tee, nie, Krelis?” “Hebbe joe niet iets stärkers, Kaotje?””Jaai deugeniet, ut is seffn ure in den ugtend. Neeë dus, Krelis.”
Ja, het lezen gaat prima. Alleen “koebistn” snapte ik niet.
Lousjekoesje, wat denk je van: Ik zach de koebiestn zomaer liggen in de waaide – Ik zag de koebeesten zomaar liggen in de weide.
Leuk geschreven, André.
Oh, haha. Koei’n was te makkelijk, natuurlijk.
Eentje die de nodige inspanning vraagt om te lezen, heel graag gedaan. Het maakt idd niet uit waar deze scène zich afspeelt, maar ik ben wel benieuwd welk dialect het is. Ik weet dat het geen Westfries is, maar wat wel?
Geen, Alice, het gaat om de onleesbaarheid, en blijkbaar ben ik niet in die opzet geslaagd haha