Bij mijn geboorte stond het al vast. De cynicus van de familie zou ik nooit worden. Die rol was al toebedeeld aan een van mijn broers. Hij weet er een waarlijke glansrol van te maken. Mijn hele leven hoor ik hem al zeuren over alles en iedereen om hem heen.
Inmiddels gepensioneerd, dan zou je wat rustiger worden zou je denken, nou niets van dat. Schijnt de zon dan is het te warm, regent het, dan is er alweer regen. Een aanbieding van een winkel nodigt uit om te zoeken naar verborgen gebreken of het addertje onder het gras. Achterdocht is hem op het lijf geschreven. Ik heb er werkelijk bewondering voor om in alles wat negatiefs te kunnen zien.
Luc, je geeft duidelijk weer dat je van je broer houdt.
Ik kan geen bewondering hebben voor mensen die alles in het negatieve trekken.
Dus een hartje, voor jou <3
Levja, ik hou van al mijn broers. Dat hartje…is onderweg? Toch bedankt. Grt
Hartje is je persoonlijk gegeven, Luc.
Tja, zo’n type kennen we allemaal wel. Gelukkig ben jij en andere familieleden ervoor om hem op andere gedachten te brengen. Hoewel, jij komt op mij analytisch over. Daar smul ik van, maar het kan ook wel eens botsen. Cynisme is toch ook een bepaald soort humor die ik soms ook grappig vind. Maar je kan er ook in doorslaan en dan is het inderdaad zeuren.
Toevallig dat ik hierna het stukje Uitgelachen las.
Oe ja dit herken ik wel… Treffend beschreven Luc. @lousjekoesje, ik denk dat iedereen wel probeert de negatievelingen op andere gedachten te brengen, maar soms geef ik het even op hoor, in zo’n zwaar gedoe heb ik niet alle keren zin (en niet dat ik alléén maar blij ben hoor, stemming daalt ook weleens 😉 )
Alice, dat is je goed recht. Je bent ook maar een mens.