Mijn vader staat in het zwembad, en probeert me ervan te overtuigen dat ik niet zal verdrinken als ik erin spring. Doodeng: vanuit mijn ogen is het water veel dieper dan mijn voeten zeggen. Met eindeloos veel geduld heeft mijn vader me leren drijven, uiteindelijk ook zonder plankje.
Van zwemmen met kleren aan herinner ik me alleen hoe griezelig mijn kleren opbollen.
De zee durf ik alleen met een zwemband om, hoe eb het ook is.
Ik leed tot mijn tiende jaar aan een erge vorm van watergruwel.
Het enige fijne was het frietje bij Christ dat we achteraf kregen. Zijn kraam zat niet toevallig om de hoek.
De zenuwen voor water zijn voorbij, de zin in patat is gebleven.
« Gruwelijk en afschuwelijk
Rosina »
« Gruwelijk en afschuwelijk Rosina »
Column, Mensen
Boven water gekomen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Gruwelijk en afschuwelijk Rosina »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi autobiografisch stukje met het weekthema.
In mijn geboorteplaats ging ik buiten schooltijden naar zwemles. Na mijn verhuizing leerde ik verder zwemmen via de 2e basisschool. Schoolzwemmen, dus echt tijdens de lestijden ging ik met de klas op de fiets naar het zwembad aan de andere kant van het dorp.
@Lousjekoesje: met dank voor jouw inkijkje.
Mooi beschreven, Lisette. Ja, in ons Waterland is het zwemdiploma toch wel verplichte kost en voor jou ook vooral een overwinning. De opbollende kleren voelde ik meteen toen ik het hier las. (En dan nog uittrekken!)
@Alice: oh ja! Dat is waar, en dat kan ik ook nog navoelrn.. In mijn herinnering was mijn .onder erbij om meteen helpen.