Zelf je persoonlijke necrologie schrijven. Veel mensen moeten er niet aan denken natuurlijk, en wellicht terecht, maar toch; het is ontegenzeglijk de uitgelezen gelegenheid om je eigen verhaal eens kritisch te bekijken. Hoe zou je willen dat anderen jou zullen herinneren? Pittige vraag.
Het grote geluk zit ‘m dan in in het feit dat je nog voldoende gelegenheid hebt om wat geschreven is te herzien. Je kunt nog bijsturen zolang je in leven bent. Een absolute aanrader voor veel mensen, anderen zijn tevreden met hoe de situatie is. Niks meer aan doen. In welke categorie wie en waar valt is gelukkig niet aan mij om te bepalen. Ik ben echter ook niet te beroerd om enkele welgemeende suggesties te doen.

Doet me denken aan de recent overleden vader van een vriendin: hij heeft dertien jaar geleden (toen al ruim 80 jaar) zijn levensverhaal opgeschreven. Het boek (in beperkte oplage, voor ieder kind een exemplaar) dat daarvan gemaakt is heeft al die tijd bij een van zijn dochters in de kast gelegen, zij mocht het pas na zijn overlijden aan al haar verraste broers en zussen overhandigen.
@Luc: ben benieuwd naar wat voor soort suggesties je dan zou willen geven.
Alice, mijn onlangs overleden moeder heeft ook een boek geschreven, dit in het kader van een of andere (lokale)subsidie. Een prachtig aandenken voor ons maar met name voor de kleinkinderen. Hierin verteld ze over haar leven, haar reizen. Een mooie herinnering. Grt.
Lisette, die zullen uiteenlopen van bevestigingen tot dringende aanwijzingen om het wat anders aan te pakken, al naar gelang de persoon. Geen eenheidsworst in elk geval. Grt
Wat een mooi kado, Luc!