Hij was niet bang om zijn mening te uiten. De eerste keer dat hij meeliep in een demonstratie was zijn roep nog aarzelend. “Johnson moordenaar”, fluisterde hij hardop. Later was zijn stem goed hoorbaar, toen hij met duizenden anderen ‘Nee’ riep tegen de komst van kruisrakketen.
Op zijn werk stond hij pal voor gelijkwaardigheid. Na afloop van een vergadering kwamen zijn collega’s naar hem toe. Schouderklopjes en blikken van verstandhouding waren zijn deel. Tijdens het overleg hadden ze benauwd gezwegen, toen hij obstinaat tegen het reorganisatieplan stemde.
Na zijn werkende leven bemoeide hij zich intensief met de schending van mensenrechten. Ook stond hij pal voor dienstweigeraars, asielzoekers en ontheemden. Zijn strijdbaarheid zal altijd een voorbeeld voor me blijven.
Bedankt, pap.

De appel valt natuurlijk niet ver van de boom, Lisette.
Mooie, vooral lieve ode aan je vader.
@Luc: gelukkig niet, zo vecht ik al stijfkoppig tegen huiselijk geweld
@Levja: fijn dat dat is overgekomen
Mooi stukje, Lisette. Voor een groot deel had dit ook over míjn vader kunnen gaan.
De afsluiting ‘Bedankt pap,’ hoeft voor mij niet en vind ik, behalve te sentimenteel, weinig relevant. Het is immers geen persoonlijke dagboeknotitie, maar een stukje op een openbare schrijfsite, waar de lezer (in dit geval ik) jouw publiek is. Voor de andere 118 woorden een rood hartje van mij.
@Ewald: dank voor je woorden. En tja, meningen kunnen verschillen, gelukkig maar. Ik blijf bij het dankjewel aan het slot. Dat mag mijn publiek ook meekrijgen
Zeker Lisette! Mijn mening is alleen maar mijn mening en zeker niet zaligmakend. Bovendien is het jouw stukje en niet het mijne.
Mooie schets van je vader.
Hardop fluisteren, kan dat?