Een subgroepje van onze familie-appgroep heet ‘Vliegende Vrienden’. De zeven leden houden elkaar op de hoogte van vogelweetjes en waarnemingen.
Zo is er jaarlijks een kleine competitie tussen de deelnemers wie als eerste de tjiftjaf hoort. Hij tettert luidkeels zijn ietwat eentonige geluid.
Echte vogelaars zeggen dat ie daarmee zijn eigen naam roept. Voor ons is het de indicatie van een naderende lente.
De tjiftjaf is daarom één van mijn favoriete vogels.
Hun zang is vooral bedoeld om een geschikte vrouw te vinden, als een soort tinder voor vogels.
Ze trekken in het najaar naar Spanje, Portugal, of zelfs Marokko om daar te overwinteren.
Ik ben best jaloers op de senioren die onze tjiftjaf horen in de winterzon van Benidorm.

Een heerlijk en lenteachtig stukje, Lisette. Een heerlijk geluid ook ’tjif-tjaf’. Mijn zus en ik hebben dat met de zwaluwen. Als zij ze het eerste hoort, dan trakteer ik haar en andersom zij mij.
@Levja: dat is een leuke traditie, die ga ik in mijn groepje ook invoeren!
Lisette en Levja, ik heb vijf jaar in de Heemtuin Zaandam gewerkt, waar niet alleen bloemenweides, rietlanden en kruidentuinen te vinden zijn, ook enkele kleine bosachtige percelen.
De eerste lentegeluiden zijn inderdaad altijd een feest, maar na wekenlang, tot ver in de zomer, vier dagen per week van 9 tot 5, naar de roep van de tjiftjaf te hebben geluisterd, komt het monotone geluid van deze vogel je werkelijk de neus uit. Of moet ik zeggen de oren? Dit in tegenstelling tot de zangvogels die werkelijk nooit vervelen.
@Ewald: ja, ik snap je, maar de positie associatie die ik met het geluid heb, weegt daar bij toch ruimschoots tegenop