Carnaval betekende vroeger een groot dilemma. Ik ben namelijk jarig in die periode, dus moest ik een keuze maken. Kwamen mijn vriendinnetjes verkleed, of juist niet? Voor de zekerheid hield ik de boerenkiel en rode zakdoek in de buurt. Erbij lag het lege hulsje van een lucifersdoosje, om een echte stropdas na te maken. Als het nodig was, kon ik me dan zo omkleden.
Het bleef nooit vlotten, mijn relatie met het feest.
Onlangs was ik in een grote boerenschuur in een katholiek dorpje vlakbij. De schuur was gevuld met een enorme praalwagen. Die mocht na twee jaar weer naar buiten worden gereden.
Ik zag de buurt genieten van dit uiterlijk vertoon. Volgens mij voelden ze zich allemaal enorm jarig.

Dat kan ik me goed voorstellen. Na twee jaar geen carnaval en ineens kon het weer. Ik ben van boven de rivieren, dus carnaval zit mij niet in het bloed. Mijn broer is jaren geleden naar Brabant vertrokken, ook hem heeft het nooit in het bloed gezeten. Hij en zijn vrouw gingen dan vaak op wintersport. Hun dochters ook geen carnavalvierders zodoende. Tot de oudste dochter twee zoons kreeg die er gek op zijn. Het verkleden, de optochten en alles eromheen. En ja, de praalwagens zijn toch wel een kunst op zich.
@Levja: tja, zo kun je er aan vast komen te zitten. En ja, praalwagens zijn heel kunstzinnig gemaakt!
Je verjaardag is toch veel leuker dan carnaval. Ik kan me wel voorstellen dat de makers van de praalwagens een mooi soort saamhorigheid ervaren. En het showen van het resultaat lijkt mij te vergelijken met de theatervoorstellingen waar ik aan meedeed.
Lisette, ik ben zelf ook in die periode jarig, en soms valt het samen met carnaval, dat vond ik vroeger erger dan tegenwoordig. Ik ben blij met elke verjaardag die ik vieren mag. Grt
@Lousjekoesje: helemaal mee eens, maar als meisje wilde ik ook niet uit de toon vallen.
@Luc: de keus is tegenwoordig gemakkelijk gemaakt, ik vier m’n verjaardag wel (en graag), en ik doe niet mee aan carnaval.