Eenmaal boven aangekomen, bevind ik me tussen dieprode rotsen waaruit een kerk en wat bijgebouwtjes, half uitgehakt, verrijzen. Op het hoogste punt verheft de rotspartij zich nog een meter of twintig. Pontificaal is daar een vierkant wit gebouw neergezet. De kubus die vanuit de verte zo goed zichtbaar is.
Het witte gebouw blijkt gewijd aan San Ramon een heilig verklaarde priester uit ver vervlogen tijden. Er is een kleine tentoonstelling aan deze Ramon gewijd. Het intrigeert me telkens om te zien dat iemand alles opgeeft om een kluizenaarsbestaan te gaan leiden. Maar misschien had ook hij geen andere keus.
In de eeuwen die volgende vonden tientallen mensen op deze plek een bestaan. Of ontvluchtten er een andere. Is er verschil?


Dag Arjen, het zal vast aan mij liggen, ik begrijp hier niets van.
Kijk vooral naar de laatste zin, die rammelt mijns inziens.
Ha Levja,
Dank voor je reactie. Grappig wat je zegt. Zo zie je maar; perceptie is alles. Ik ga er nog eens naar kijken. Groet!
Arjen, Ik ben het met je eens dat perceptie groots is in ieders belevenis. Ik denk al simpel aan het spelletje, ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet!’
Voor jou zegt dit dus alles en voor mij weinig tot niets.
Taaltechnisch bedoel ik dus vooral in je laatste zin: In de eeuwen die volgende …