Mijn ouderlijk huis was niet groot: woonkamer, keuken en drie slaapkamers. De zolderkamer werd beter bereikbaar toen de vlizo werd vervangen door een vaste trap.
De woonkamer was oorspronkelijk gescheiden door schuifdeuren. Soms, als er grote mensen-visite was, gingen die dicht. Wij speelden dan verder in de voorkamer, terwijl zij rond de eettafel gesprekken voerden. Ik vind het doodjammer dat ik nooit gevraagd heb waarover die dan gingen. Als kind vond ik de miniwereld van mijn poppenhuis interessanter.
In onze straat woonden diverse families met zeven kinderen. Ons gezin telde er vier. Gelukkig maakten we kabaal voor tien. We voerden eindeloze discussies over de grote buitenwereld en onze dagelijks kleiner lief en leed.
Een gewoon rijtjeshuis vol met bijzondere mensen.

Schuifdeuren hebben we nooit gehad in ons ouderlijk huis. Nu heeft ook niemand van ons schuifdeuren, ik mis niks. En inderdaad het zijn de bewoners die het leven de moeite waard maken. Grt.
Ik hoef helemaal niet te winnen deze week, mijn optreden is er een zoals vroeger de toneelstukjes tussen de schuifdeuren…
Maar ik vind het niet echt leuk dat ik de enige (vrouw) ben tussen de veelschrijvers Han en Luc. Maar waar plaats ik een oproep om meer diversiteit in het schrijversaanbod?!
Hang een oproep bij de Jumbo supermarkt op, die beweegt zich in alle milieus, dus daar zit vast wel bij. Of…via de socials….deze week heb je weer 33,333 % kans Lisette!
@Luc: leuk plan, maar de Jumbo doe ik in de ban….
Mooie schets van jouw kindertijd.
Je moet je niet schuldig voelen dat je toen geen aandacht had voor de volwassen wereld. In tegendeel, kinderen die als kind echt kind konden zijn, zijn later gelukkiger.