Haar priemende ogen maken een röntgenfoto van mijn ziel, zo voelt de blik. En wat die ogen zien, valt niet in de smaak.
‘Ik had links moeten swipen, op de een of andere manier had ik medelijden.’ Ze schudt haar hoofd, kijkt nog een keer scherp, drinkt haar glas leeg en staat op. Achteloos pakt ze haar pinpas. ‘De biertjes zijn my treat. Wat je eet is voor jouw rekening.’
Dit nooit meer. Op mijn leeftijd moet ik zoiets niet eens proberen. Volgende keer tijdens gymnastiek of het vlotbruggen.
Ik kijk haar na. Ze duwt haar rollator naar het buffet, en daarna de lift in. Kamer 341.
Leuk initiatief van dat jongvolk uit de activiteitencommissie, maar niet geschikt voor bejaarden.

@Menno: leuk! Ik ontdekte pas tijdens het lezen wat de context was.
Geestig Menno, met een fraaie openingszin.
Hoi Lisette. Bedankt. Ik heb geprobeerd zo laat mogelijk enige duidelijkheid te geven. En hopelijk zijn nog meerdere interpretaties mogelijk.
Hallo Ewald, bedankt. Die eerste zin, en de volgende zin schoten direct bij mij naar binnen. Het vervolg heeft meerdere vormen gehad (en leeftijden en plekken op de wereld en gradaties van absurdisme en zelfs succes en falen).
Super openingszin, Menno. Ook heel goed en geestig gebruik van het weekwoord.
Ik vind het helemaal een gaaf stukje. Ook het benoemen van kamer 341.
Helemaal top.
Menno. Een vermakelijk stukje. Je vraagt je af voor wie het wél geschikt is…
Mooi.