Klappen voor de verpleging, dat was hét maatschappelijke event vorig jaar. Inmiddels is er zoveel tandvlees versleten dat de gebitten van de zorgverleners voor zichzelf klapperen, ratelend van vermoeidheid tijdens de zoveelste extra dienst.
Het was voor deze pandemie al een pittig beroep, maar ook mooi door de bijzondere momenten. De krenten in de mensenpap. Andere pandemieën leerden ons al hoe je je verlangen naar rust voor je uit kunt schuiven en doorgaat omdat het moet. Ziek? Pas als je jezelf onderkotsend in bed ligt, eerder niet.
Nu zit menigeen tijdelijk thuis, slechts een beetje ziek maar de gang naar het werk is niet wenselijk. Er zijn veel doorzetters, de ware veelplegers. Die hebben dan medelijden met hun overgebleven collega’s.
« De veelplegers van het Nederlandse goksyndicaat (2)
Spartacuscomplot »
« De veelplegers van het Nederlandse goksyndicaat (2) Spartacuscomplot »
Maatschappij, Mensen
Crisis
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« De veelplegers van het Nederlandse goksyndicaat (2) Spartacuscomplot »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooie vertelling, die na het lezen nog na blijft ijlen.
Wat een treffende -en trieste- zin: dat de gebitten van de zorgverleners voor zichzelf klapperen.
Sluit me aan bij Hadeke, een indrukmakende 120w
Een blakende gezondheid laat helaas nog even op ons wachten. Het zit dit keer hoog. Maar gaat ook sneller over. Omienkronkels.