Het werk is bijzonder, zo heeft ze het altijd gevoeld.
Natuurlijk gaat het om vakkennis van ziektebeelden en handelingen die nodig zijn.
Maar als ze vertelt over haar werk, voelt ze hoe ontroerd ze blijft.
Over wat ze ziet en meemaakt.
Over jonge kinderen die een oneerlijk lot moeten dragen. Over dankbare mensen die herstellen na een operatie.
Het is mensenwerk, met de nadruk op mensen.
Nu pakken donkere wolken zich samen boven ons land. Ze laat ze zich terstond bijscholen zodat ze ook patiënten met de nieuwe ziekte beter kan bijstaan.
Tegenwoordig is ze op de IC te vinden. Ze is een ware veelpleger.
Ze houdt nog steeds van haar werk.
Een bijzondere verzorger van de zorgen van vandaag.

Een mooi en liefdevol eerbetoon, Lisette
@Alice: dank, ze hebben het allemaal verdiend.
Lisette: mooie laatste zin. Het is en blijft een vak apart.
Lisette, is een noodlot niet altijd oneerlijk? De zin achter ons land…loopt niet lekker? Het is inderdaad een vak waar ook ik bewondering voor heb. Grt.
Extra handen zijn hard nodig. Nu nog een juiste beloning. Onderwijs en zorg spitten nog steeds onderdelf. Hopelijk komt er een betere regering.
@Berdien: dank, en zeker waar over dat vak.
@Luc: je hebt gelijk met het noodlot, dat is altijd oneerlijk. Ik heb het aangepast.
@Mien: ik ben niet al te optimistisch over de verbetering van het beleid, maar goed, over ruim drie jaar (of eerder?!) hebben we een nieuwe kans.
Hoop doet leven.
@Mien: is zeker waar, ik hoop met je mee!