Astrid staat bekend als de grootste en ergste zuurpruim onder de moeders in de wijk. Haar gezicht staat altijd op onweer, lacht nooit, onvriendelijk en haar commentaar is altijd op een strenge toon met een schelle stem. Sta nu voor haar deur, met trillende handen druk ik op de deurbel. Het is stil aan de andere kant, dan een deur die dichtslaat. Met de bekende schelle stem schreeuwt ze naar iemand. Ze doet open, zet mij scherp en blijf op nodige afstand. Bang voor gehoorbeschadiging en haar speeksel in mijn gezicht. Astrid kijkt mij aan en stapt naar voren, ze kijkt dan naar wat ik vasthoud in mijn hand. Haar gezicht gaat van onweer naar orkaan, haar mond gaat open….

Ik hoop dat je met een collectebus voor de deur stond, in plaats van een weggelopen huisdier bijvoorbeeld. Grt.